Tytuł kompozycji zaczerpnięty został z greki i oznacza „podwójnie złożony”. Inspiracją do jego napisania była praca Henriego Matisse’a Forms White Torso and Blue Torso, a ściślej rzecz biorąc, dwa aspekty dzieła fowisty: forma i kolor. Utwór cechuje się dualizmem konstrukcyjnym – pierwsza część to „white”, druga zaś „blue” – ale do kwadratu: obie części są bowiem prezentowanie dwukrotnie, tyle że w innym „odcieniu”. Trębacz zmienia barwę instrumentu za pomocą tłumików (cup, straight, wa-wa, harmon), organista natomiast –poprzez registrację. Mimo że obie części bazują na tym samym materiale skalowym, są mocno skontrastowane: pierwsza ma charakter szumowo-pasmowy, z dużą tendencją do przenikania się barw obu instrumentów i specyficznego nakładania „pogłosów”, w drugiej z kolei odnajdziemy elementy synkopowanych rytmów jazzowych – trąbka staje się liderem, organy zaś nieoczywistym, swingującym akompaniamentem.