Bogato udokumentowany esej filozoficzny poświęcony relacjom między muzyką a przestrzenią: od przestrzeni rzeczywistej, fizycznej, postrzeganej przez autorkę jako źródło inspiracji dla rozmaitych strategii i działań kompozytorskich aż po przestrzeń samego dzieła muzycznego, wyłaniającą się z formowanej w przemyślany sposób materii dźwiękowej. W oparciu o założenia klasycznej fenomenologii, ale też imponujący zestaw metod narzędzi innych dyscyplin humanistycznych (m.in. semiotyki, historii sztuki, psychologii, teorii literatury, visual studies), autorka proponuje czytelnikom i czytelniczkom fascynującą i erudycyjną podróż szlakiem – jak mówi – „punktów węzłowych” i „momentów zwrotnych” w dziejach muzyki Zachodu: od Średniowiecza po czasy nam współczesne.